ประวัติความเป็นมา

ในอดีต การประเมินและบำบัดรักษาความผิดปกติทางด้านความคิด อารมณ์ และพฤติกรรมของผู้ป่วย ยังคงขึ้นอยู่กับดุลยพินิจและประสบการณ์ส่วนบุคคลของแพทย์แต่ละท่านโดยมิได้มีระบบที่เป็นมาตรฐาน ต่อมาสืบเนื่องจากการประชุมองค์การอนามัยโลก (WHO) ว่าด้วยการศึกษาแพทยศาสตร์ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เมื่อปี พ.ศ. 2499 ณ บางแสน จังหวัดชลบุรี ได้มีมติร่วมกันว่าควรจัดตั้งภาควิชาจิตเวชศาสตร์ขึ้นเป็นภาควิชาหนึ่งในคณะแพทยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยทุกแห่ง มติตังกล่าวส่งผลให้เกิดการกำหนดตำแหน่งจิตแพทย์เพื่อรับผิดชอบงานด้านนี้ในมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ของประเทศไทย 2 แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล และคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โดยมีการคัดเลือกแพทย์สถาบันละ 1 ท่าน เพื่อส่งไปฝึกปฏิบัติงาน ณ โรงพยาบาลสมเด็จเจ้าพระยา ก่อนจะกลับมาเริ่มปฏิบัติงานในมหาวิทยาลัยของตน และได้เดินทางไปศึกษาต่อและดูงาน ณ ต่างประเทศในเวลาต่อมา ภายใต้การสนับสนุนของคณะแพทยศาสตร์และทุน China Medical Board

หลังจากแพทย์ทั้ง 2 ท่านสำเร็จการศึกษาจากต่างประเทศ ได้กลับมาดำเนินการเรียนการสอนและให้บริการบำบัดรักษาผู้ป่วยที่มีความผิดปกติทางจิตเวช ซึ่งนำไปสู่การก่อตั้งหน่วยจิตเวชในสังกัดภาควิชาอายุรศาสตร์ นอกจากนี้ องค์การอนามัยโลกยังได้สนับสนุนให้ผู้รับผิดชอบวิชาจิตเวชศาสตร์ดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการประจำคณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อีกท่านหนึ่งด้วย และในเวลาต่อมา หน่วยจิตเวชศาสตร์ได้ถูกนำไปควบรวมกับหน่วยประสาทวิทยา

ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับการก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการตามข้อบังคับของสภาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2516 โดยพัฒนามาจากหน่วยจิตเวช สังกัดภาควิชาอายุรศาสตร์ ซึ่งได้แยกตัวออกเป็นแผนกจิตเวชศาสตร์ในปี พ.ศ. 2515 ตามมติของสภาการศึกษาแห่งชาติ ก่อนจะได้รับการอนุมัติให้ยกฐานะเป็นภาควิชาในปีต่อมา โดยมี รองศาสตราจารย์ แพทย์หญิงภิรมย์ สุคนธาภิรมย์ ณ พัทลุง ดำรงตำแหน่งหัวหน้าภาควิชาเป็นท่านแรก